Η απεργία των 400 εργατών στο εργοστάσιο της Ελληνικής Χαλυβουργίας στον Ασπρόπυργό που κρατάει εδώ και 60 μέρες έχει αποκτήσει μια εμβληματική διάσταση για την εργατική τάξη και τα λαϊκά στρώματα σε όλη την χώρα. Δεκάδες εκδηλώσεις αλληλεγγύης οικονομικής ενίσχυσης και αντιπληροφόρησης γίνονται κάθε βδομάδα σε πολλές πόλεις και γειτονίες. Αντίστοιχα, αντιπροσωπείες από λαϊκές συνελεύσεις γειτονιών, πρωτοβάθμια εργατικά σωματεία, κόμματα της αριστεράς, συλλογικότητες του αναρχικού χώρου, αυτοδιαχειριζόμενους κοινωνικούς χώρους, αλλά και απλοί μεμονωμένοι πολίτες, μαθητές και συνταξιούχοι φτάνουν καθημερινά στις πύλες του εργοστασίου, όχι απλά για να μεταφέρουν με λόγια και ψηφίσματα την συμπαράσταση τους, αλλά για να δείξουν την ταξική αλληλεγγύη με την έμπρακτή μορφή της οικονομικής ενίσχυσης του απεργιακού ταμείου και της συλλογής τροφίμων και άλλων αναγκαίων αγαθών, ώστε να μπορέσει αυτός ο αγώνας να φτάσει στο νικηφόρο τέλος του.
Οι 400 εργάτες αρνήθηκαν να αποδεχθούν τον εκβιασμό της εργοδοσίας που ήθελε να αλλάξει την σύμβαση εργασίας τους ώστε να δουλεύουν πέντε ώρες την ημέρα με αντίστοιχη μείωση του μισθού τους κατά 40% και όταν η εργοδοσία απάντησε με 50 απολύσεις, όλοι οι εργαζόμενοι κατέβηκαν σε απεργία διαρκείας. Και παρόλο που το σωματείο των εργαζομένων στο εργοστάσιο ελέγχεται από το ΚΚΕ, αυτό δεν στάθηκε εμπόδιο να αναπτυχθεί ένα μεγάλο και πολυτασικό κίνημα αλληλεγγύης στους 400 εργάτες.Όμως ο αγώνας των χαλυβουργών δεν είναι ο μοναδικός που διεξάγεται αυτή την στιγμή στους χώρους δουλειάς. Αντίθετα, εδώ και κάποιο καιρό βρισκόμαστε μπροστά σε μια νέα φάση των εργατικών αγώνων στην Ελλάδα. Αν και η τελευταία γενική απεργία που έγινε στις 1 Δεκεμβρίου είχε την μικρότερη συμμετοχή από όλες της γενικές απεργίες στην μετά μνημόνιο, μια σειρά εργατικών και μάλιστα σκληρών αγώνων έχουν ξεκινήσει σε διάφορους χώρους δουλειάς. Αυτό έχει μια πολύ συγκεκριμένη εξήγηση :αφού οι γενικές 24ώρες και 48ώρες γενικές απεργίες δεν μπόρεσαν να βάλουν φρένο στις θεσμικές αλλαγές οι οποίες προωθούσαν την ουσιαστική κατάργηση κάθε εργατικού δικαιώματος και οδηγούν σε μια απίστευτη υποτίμηση της εργασίας, ο αγώνας μεταφέρθηκε στο πεδίο εφαρμογής της αναδιάρθρωσης των εργασιακών σχέσεων.
Σε αγωνιστικές κινητοποιήσεις βρέθηκαν και οι εργαζόμενοι σε μια σειρά επιχειρήσεις που αποφάσισαν να βάλουν λουκέτο αφού έκριναν την συνέχιση της λειτουργίας τους ασύμφορη για τα κέρδη τους ή που με την δικαιολογία της έλλειψης ρευστότητας και τις μειώσεις των κερδών, αφήνουν τους εργαζόμενους απλήρωτους για μήνες. Μπορεί ο κατακερματισμός αυτών των αγώνων και η επικέντρωση του στους χώρους δουλειάς και τις πύλες των εργοστασίων, να μην έχει την εντυπωσιακή μορφή των τεράστιων διαδηλώσεων, με την συμμετοχή εκατοντάδων χιλιάδων εργαζόμενων και τις συγκρούσεις με τους μπάτσους που κάνουν το γύρω των διεθνών ΜΜΕ ή να είναι σχεδόν «αόρατοι», ακόμα και σε άλλα αγωνιζόμενα κομμάτια της κοινωνίας, δεν παύει όμως να έχουν πολύ μεγάλη σημασία για το εργατικό και λαϊκό κίνημα στην Ελλάδα, χωρίς φυσικά να έχουν ξεπεράσει τον αμυντικό χαρακτήρα τους απέναντι στην ολομέτωπη επίθεση που δέχεται η εργατική τάξη και τα λαϊκά στρώματα. Ένα από τα βασικά ζητήματα που αναδεικνύουν αυτοί οι αγώνες είναι ότι η αντιπαραθέσεις που γεννάει η κρίση δεν είναι εθνικού χαρακτήρα, αλλά ταξικού. Η αντιπαράθεση δεν είναι ανάμεσα στο Ελληνικό έθνος και τους ξένους κερδοσκόπους, ανάμεσα σε ένα πατριωτικό διαταξικό μέτωπο και την επιβουλή της εθνικής κυριαρχίας της χώρας από το ΔΝΤ, την ΕΕ και το κερδοσκοπικό χρηματοπιστωτικό κεφάλαιο, αλλά ανάμεσα στα λαϊκά στρώματα και τις διάφορες εκφάνσεις του ντόπιου και διεθνούς κεφαλαίου. Τα δεινά που αυτή την στιγμή βιώνουν οι εργαζόμενοι, οι αυτοαπασχολούμενοι, οι άνεργοι και οι συνταξιούχοι δεν οφείλονται μονάχα ή κύρια στην τρόικα, αλλά στην ανάγκη του Ελληνικού κεφαλαίου να συγκρατήσει την κερδοφορία του και να φορτώσει στον λαό τα δικά του χρέη.
Αν και έντεχνα καλλιεργείται ένας μεγάλος μύθος ότι η Ελλάδα είναι μια χώρα που «δεν παράγει τίποτα» αυτοί οι αγώνες φέρανε στο προσκήνιο, πλάι στην φιγούρα του ευέλικτου ανασφαλούς εργάτη του τριτογενή τομέα, τους κλασικούς βιομηχανικούς εργάτες. Είναι αλήθεια ότι τα τελευταία 20 χρόνια η βιομηχανική και αγροτική παραγωγική βάση της Ελλάδας μειώθηκε σημαντικά. Με τις ευλογίες της Ε.Ε. το ελληνικό κεφάλαιο σε πρώτη φάση στην δεκαετία του ΄90 μετέφερε ένα μεγάλο μέρος της βιομηχανικής παραγωγής του στα βαλκάνια για να εκμεταλλευτεί με πολύ σκληρούς όρους το βαλκανικό προλεταριάτο, κατέστρεψε την μικρομεσαία αγροτική παραγωγή και προσπάθησε από την μια να μειώσει τον αριθμό των μικρών ανεξάρτητων αγροτών και ταυτόχρονα να πριμοδοτήσει της μεγάλες βιομηχανικές καλλιέργειες που βασίζονταν στην εκμετάλλευση της μαύρης εργασίας των μεταναστών εργατών γης. Φυσικά αυτή η πολιτική λόγω της ιδιαίτερης γεωγραφικής διαμόρφωσης της ελληνικής υπαίθρου είχε σαν αποτέλεσμα την καταστροφή ενός μεγάλου μέρους της αγροτικής παραγωγής που βασιζότανε στην μικρομεσαία αγροτική εκμετάλλευση. Σε μια δεύτερη φάση, το εθνικό κεφάλαιο στράφηκε στον τριτογενή τομέα των υπηρεσιών (πχ ΜΜΕ) και στην στήριξή του κατασκευαστικού κεφαλαίου, κλασικά κρατικοδίαιτου (όπως άλλωστε και τα ΜΜΕ), μέσα από τα μεγάλα έργα για τους ολυμπιακούς αγώνες του 2004 και άλλα, κυρίως οδικά μεγάλα έργα, τα οποία συνέβαλαν ουσιαστικά στην αύξηση του δημόσιου χρέους και πάλι με εργασιακή ατμομηχανή τους μετανάστες.
http://parallhlografos.wordpress.com/
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου