Συλλογή με 1.200 ελληνικά κοχύλια!

Λαμπυρίζουν από τον καλοκαιρινό ήλιο και το θαλασσινό νερό. Αποκαλύπτονται στην αμμουδιά ή περιμένουν καρτερικά στο βυθό να τα ανακαλύψει κάποιος επίδοξος δύτης που αναζητά κάποια «κιβωτό του Νώε» ή έστω μία πορφύρα, μία γυαλιστερή, ένα χτένι ή ένα αχιβαδάκι.

Ο λόγος για τα κοχύλια των ελληνικών θαλασσών που συναντώνται στην τεράστια ακτογραμμή, διαχέουν το άρωμα του καλοκαιριού και ξεσηκώνουν τον επισκέπτη και τον τουρίστα σε ένα ταξίδι εξερεύνησης και επαφής με τη φύση.

Όλα τα παραπάνω συγκίνησαν και τον Αθανάσιο Μανούση, ο οποίος σε ηλικία 17 ετών, περνώντας ώρες δίπλα στο κύμα, αλλά και μέσα στο νερό, είχε καταφέρει να μαζέψει 250 διαφορετικά είδη κοχυλιών. Αρκετά χρόνια αργότερα, υπό την επίδραση της αγάπης του για τα κοχύλια, αλλά και των πανεπιστημιακών του σπουδών στη βιολογία, ξανάρχισε να συγκεντρώνει όστρακα, καταφέρνοντας να συλλέξει και να ταυτοποιήσει πάνω από 1200 είδη κοχυλιών, όλα από τις ελληνικές θάλασσες.

Και αν η συλλογή κοχυλιών φαίνεται αρχικά εύκολη υπόθεση, ο συλλέκτης σπεύδει να διευκρινίσει ότι τα αγαπημένα του κοχύλια είναι τα μικρότερα, εκείνα που μετά βίας ξεπερνούν τα πέντε χιλιοστά! Αυτά, τα οποία αποτελούν τα δύο τρίτα της συλλογής του, τα εντοπίζει βουτώντας στο βυθό, παίρνοντας δείγμα του και αναλύοντάς το στο στερεοσκόπιο.

«Μέσα από τα κόσκινα που χρησιμοποιώ, το τελευταίο από τα οποία έχει διάμετρο βρόχου μισό χιλιοστό, ξεχωρίζω με μία λαβίδα τα όστρακα που περιέχονται στο διήθημα» εξηγεί ο κ. Μανούσης και σημειώνει ότι κάνει τις έρευνές του κυρίως στον Θερμαϊκό Κόλπο. Δεν παραλείπει, όμως, να ευχαριστήσει φίλους και γνωστούς που, όπως λέει, του φέρνουν υλικό και από διάφορα άλλα μέρη της Ελλάδας.

Το αποτέλεσμα της πολύχρονης και κοπιαστικής αυτής προσπάθειας αποτυπώθηκε πρόσφατα σε μία δίγλωσση έκδοση, στα ελληνικά και τα αγγλικά, με τον τίτλο «Τα κοχύλια της Ελλάδας, 1200 είδη, 1800 φωτογραφίες και 180 σχέδια», που έχει εντυπωσιάσει τους εκδότες, καθώς συγκεντρώνει το ενδιαφέρον μεμονωμένων ανθρώπων, συλλεκτών, εμπόρων, μουσείων, βιβλιοθηκών και ιδρυμάτων από την Ελλάδα, την Ευρώπη, την Αμερική και το Ισραήλ.

Έρχεται, μάλιστα, να καλύψει το κενό που υπήρχε στην Ελλάδα, καθώς η μέχρι πρότινος μεγαλύτερη συλλογή στη χώρα ήταν εκείνη που δημοσίευσε το Μουσείο Φυσικής Ιστορίας Γουλανδρή, με μόλις 300 όστρακα.

«Το ενδιαφέρον είναι πρωτόγνωρο. Μέσα σε λίγες μέρες, το βιβλίο εξαφανίστηκε από τα βιβλιοπωλεία και έρχονται διαρκώς παραγγελίες από το εξωτερικό» σχολιάζει, από την πλευρά του, ο εκδότης Τάσος Κυριακίδης.

Παράλληλα, ο κ. Μανούσης διατηρεί συνεργασία με την αναπληρώτρια καθηγήτρια του τμήματος Τεχνολογίας Ιχθυοκαλλιεργειών και Υδατοκαλλιεργειών του Αλεξάνδρειου Τεχνολογικού και Εκπαιδευτικού Ινστιτούτου της Θεσσαλονίκης Σοφία Γαληνού Μητσούδη για την ταυτοποίηση των οστράκων και την παρουσίασή τους σε εργασίες που δημοσιεύονται σε διεθνή επιστημονικά περιοδικά.

Ερωτηθείς για το λόγο που τον έκανε ν' ασχοληθεί με το συγκεκριμένο αντικείμενο, ο συλλέκτης δεν κρύβει την αγάπη του για τα ιδιαίτερα αυτά στοιχεία της φύσης. «Μου αρέσει η φύση και τα όστρακα είναι όμορφα» τονίζει, επισημαίνοντας πως η συστηματική μελέτη τους είναι αποτέλεσμα της επιθυμίας του για την τελειότητα.

«Όταν ξεκινώ κάτι επιθυμώ να το κάνω τέλεια. Για να γίνει κάτι τέτοιο με τα όστρακα θα πρέπει να συμπεριληφθούν όλα τα είδη στον κατάλογο που δημιουργώ» σχολιάζει και αναφέρει ότι η ενασχόληση αυτή καταλαμβάνει το μεγαλύτερο ποσοστό της καθημερινής του δραστηριότητας: από το πρωί που ξυπνά μέχρι το βράδυ που θα κλείσει την τηλεόραση, αφού δει το τελευταίο ειδήσεων, πάντα βέβαια με διαλείμματα για την οικογένεια και τα παιδιά του.

Σε ό,τι αφορά την αντίστοιχη δραστηριότητα στο εξωτερικό, αναφέρει χαρακτηριστικά ότι ειδικά στην Ευρώπη «γίνεται ένα πανηγύρι για τα όστρακα» ενώ το ενδιαφέρον είναι εξαιρετικά μεγάλο σε χώρες, όπως η Ιταλία, η Ισπανία και το Βέλγιο, όπου εκδίδονται πολλά βιβλία και υπάρχουν πάρα πολλοί συλλέκτες.

Σχετικά δε με τις διάσημες συλλογές σε όλο τον κόσμο, συμπεριλαμβάνει σ' αυτές τη συλλογή του πρώην αυτοκράτορα της Ιαπωνίας Χιροχίτο, με μερικές δεκάδες χιλιάδες είδη, εκείνη των Γκουίντο και Φιλίπε Πόουπ στις Φιλιππίνες, με επίσης δεκάδες χιλιάδες είδη, αλλά κι αυτές των μουσείων του Άμστερνταμ, του Παρισιού και του Λονδίνου.

Για τον ελλαδικό χώρο, συγκεκριμένα, αναφέρει ότι αν γινόταν μία εμπεριστατωμένη μελέτη από επιστήμονες που να καλύπτει τις περισσότερες περιοχές της χώρας, θα ανακαλύπτονταν νέα είδη για τη Μεσόγειο, δεδομένου ότι η χώρα μας διαθέτει μεγαλύτερη ακτογραμμή από την Ιταλία, όπου οι συλλέκτες αναπτύσσουν έντονη δραστηριότητα. «Αυτό που συμπεραίνω είναι πως είναι θέμα επιμονής» προσθέτει.

Στο μεταξύ, ο κ. Μανούσης συνεχίζει τις βουτιές του στο βυθό και την αναζήτηση νέων ειδών κοχυλιών. Το ενδιαφέρον του, το έχει «περάσει», μάλιστα, και στα παιδιά του που αγαπούν τη θάλασσα και θεωρούν την ενασχόληση του πατέρα τους ως κάτι φυσιολογικό, όπως το χρώμα των ματιών του ή η φυσιογνωμία του.

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ , http://www.nooz.gr/